Column: De roodste kaart

Column: De roodste kaart

Laat me beginnen met een biecht. Ik ben geen echte fan. Fan van? Voetbal natuurlijk: in Nederland een beetje een gevoelig onderwerp. Beetje zoals een muggenbeet: zolang je er afblijft is er eigenlijk niets aan de hand. Maar eens je ‘m even aanraakt, gaat het vervelend doen. Bij deze. Dat is voor andere landen natuurlijk helemaal anders. In België is het misschien wel de enige bindende factor. De UK stuurde dan weer meerdere ploegen. Beetje schot voor open doel om daar een voorafspiegeling in te zien van wat er met Brittannië te gebeuren staat.

Maar dus: geen echte fan van voetbal. Eerder een gelegenheidsfan. Ik durf nog wel eens wat te zappen tijdens de wedstrijd. Of er de krant bij te pakken. Of toch minstens te filosoferen over de onbenulligste randfenomenen. Zo zagen de échte kenners stof voor urenlang discussieplezier aan de bar op het moment dat Kapitein Cana zijn tweede gele kaart kreeg. Ik zag de kaart. Zelfs op een smart TV van een uitgesproken pocherige omvang kon ik niet veel meer onderscheiden dan… een handvol gele pixels. En dat prikkelt dan mijn fantasie. Zouden de topscheidsrechters voor het EK speciaal een nieuw setje kaarten krijgen? Of moeten ze die zelf kopen? Ik zie dan zo al voor me dat zo’n scheidsrechter zijn koffertje pakt en naar zijn vrouw roept: “Johanna, ik moet nog snel effe naar de weetikveel voor een nieuw setje gele-en-rode-kaarten”. Dat’ie al 10 minuten voor het schap van de kaarten staat te twijfelen of die luxe profi set echt die meerprijs waard is. Maar, zo hoor ik hem overwegen, “ik kan op het EK toch ook moeilijk voor miljoenen kijkers een rode kaart van het winkelmerk trekken. Of misschien juist wél, om een statement te maken… Over onze verloning in vergelijking met die voetballers.”

Mijn gedachten maken dan een een-tweetje naar een boardroom. De boardroom van de wereldmarktleider in rode en gele kaarten. De discussies over het vijfjarenplan. Over dé innovatie waarmee ze volgend jaar alle concurrenten op achterstand gaan zetten. Hele procentpunten marktaandeel gaan pakken in de belangrijkste voetbalaccessoire-kanalen. Als ze tenminste weten te scoren met hun social media communicatieplan. (Ze twijfelen nog of ze de unieke kleur rood in het spel gaan brengen of de duurzame productie van de kaarten.) De discussie die even onderbroken wordt voor een verse kop koffie en een wedstrijdje tafelvoetbal. Ik zie dan zo voor me dat de rollen na deze pauze toch wat omgekeerd zijn. Dat er iemand oppert dat de tijd van ‘nu, nóg roder’ voorbij is. Dat het hoog tijd wordt voor breakthrough, blauwe oceanen en businessmodelinnovatie. Dat ze misschien maar eens aan de slag moeten met een systeem waarbij je elkaar op Facebook een gele en een rode kaart kan geven! “Of op Tinder” roept een collega enthousiast. “Hoe gaan we daar geld aan verdienen?” vraagt een tweede zich af, terwijl een derde directielid moppert: “Maar dat past helemaal niet bij onze visie waar we zo lang voor op de hei gezeten hebben”.

Lijkt dit te knullig om waar te zijn? In de eigen sector is dit soort van discussies natuurlijk normaal. Maar in de sector van de rode kaarten? Dat zou best wel eens kunnen. Dat is de luxe van ons vak. In elke sector teams aantreffen met kennis en commitment, waardoor ook de uitdagingen in die sector plots razend interessant worden. Van stierensperma tot octrooirecht. Teams die worstelen met de uitdagingen hoe strategie vorm te geven, hoe innovatie los te trekken in deze woelige tijden.

De wedstrijd op TV is ondertussen afgelopen. Commentatoren blikken terug en vinden er wijsneuzerig wat van. Achteraf. Als iemand uit de voetbalaccessoiresector nog een coach zoekt om de wedstrijd op de markt te kunnen winnen, mogen ze me altijd bellen. Mag overigens ook voor andere sectoren.

Geïnteresseerd? Neem contact op met:

kris-brees

Drs. Kris Brees

Er wordt gedacht dat marketing strategie het speelveld is voor Coke, Apple en Nike. Ik weet dat de uitdagingen pittiger zijn en er véél meer te winnen is in B2B. En nog meer in not-for-profit. Want marketing strategie gaat niet om commercials, maar om de aansluiting tussen organisatie en buitenwereld. En de vertaling naar actie.

Leer Drs. Kris Brees beter kennen

Laat een reactie achter